OPA’s column – Over de schutting!

Over de schutting

schutting

Tijdens één van OPA’s fietstochten – opa’s moeten in het kader van de bezuinigingen op de zorg zo actief mogelijk blijven –  door de Alblasserwaard las hij met genoegen de motieven om te gaan stemmen. In Giessenlanden probeert het CDA kiezers te paaien onder het motto: ‘Met elkaar, voor elkaar’. Vier kilometer verder naar het noorden, in de gemeente Zederik, tracht de PvdA kiezers te lokken met de slogan – u raadt het al -: ‘Met elkaar, voor elkaar’.
Of het CDA in Giessenlanden hetzelfde beleid voorstaat als de PvdA in Zederik is OPA niet bekend. Het kan ook zijn dat dezelfde vlag een verschillende lading dekt.
De vraag is uiteraard: “Hoe serieus moeten we de verschillende slogans  nemen?”
Een reden om op het CDA, de PvdA, etc. te stemmen is – zeggen de lokale leiders van deze partijen – dat deze partijen landelijk opereren en dat het veel verstandiger is om op zo’n partij te stemmen, want dan bereik je meer!
OPA heeft daar over nagedacht en zelfs een lied over gecomponeerd. Welke zegeningen zijn  de gemeente Werkendam de laatste tien jaar deelachtig geworden door het netwerk van CDA of SGP ?
En hoe hard en zuiver OPA ook zong:
“Tel uw zegeningen, tel ze één voor één.’ Hij vond er geen!
Ondanks subsidies voor de Stichting A27 is er nog niets gebeurd en zal er de komende jaren ook niets gebeuren om de verkeersproblematiek rond de A27 op te lossen.
En dan de drie grote decentralisaties – de drie grote transities die de centrale overheid over de schutting heeft gegooid – die de gemeentes het komende jaar mogen uitvoeren omdat de centrale overheid er zelf niet meer uitkomt: de jeugdzorg, de opvang en begeleiding van ouderen en gehandicapten en de opdracht om iedereen aan werk te helpen.
En dat moet allemaal goed geregeld worden met veel minder geld!
De landelijke partijen zadelen de lokale overheden op met een  enorme verantwoordelijkheid. De gemeentelijke overheden kunnen dat veel beter, omdat zij dichter bij de mensen staan (zeggen ze). Dat deze maatregelen  schaalvergroting stimuleren en daarmee de afstand tussen de inwoners en het bestuur vergroten, vinden ze geen probleem (of ze zien het niet).
Kortom, lokale coryfeeën van landelijke partijen welke zegeningen heeft OPA over het hoofd gezien?

Nu we het toch over de schutting hebben.
Er zijn mensen die denken dat het gras bij de buren altijd groener is. Lokaalbelang beschikt over de juiste hoveniers om de Werkendamse tuin op orde te houden en te verfraaien. Lokaalbelang heeft daar geen landelijke tuinarchitecten voor nodig.
Lokaalbelang wil verantwoordelijkheid dragen voor de uitvoering van de drie grote decentralisaties en andere beleidsmaatregelen.
Lokaalbelang is daadkrachtig en betrokken en ……..
bij Lokaalbelang is het (kunst)gras het groenst.

OPA

    de kerk in het midden

    OPA is gek op oude spreekwoorden. Levenservaring opgedaan door schade en schande wordt verpakt in pakkende zinnen met als doel lering te trekken uit het verleden. “De kerk in het midden houden” is ook zo’n wijsheid uit het verleden. Vrij vertaald betekent het “de zaak laten waar het behoort”. U zult zich afvragen waarom OPA deze wijsheid op uw netvlies projecteer, welnu simpel, in Klaiendam ( Dussen ) staat de RK Kerk midden in een brede discussie. Of liever gezegd stond, want als we de persberichten mogen geloven dan zijn de onderhandelingen tussen Gemeente en Kerkbestuur beëindigd. Ondanks heftig en intensief overleg zijn de partners er niet in geslaagd om klinkende afspraken te maken over het gebruik van het kerkgebouw in de MFA ontwikkeling van Dussen. Vanuit de gemeente werd met een duidelijk persbericht verslag gedaan van dit feit. Einde verhaal zou je zeggen maar al snel werd het zelfreinigend vermogen van de heilige Stoel verkondigd bij decreet. In een krantenartikel waste de woordvoerder van het Bisdom zijn handen pontificaal in onschuld.

    Welnu OPA gelooft stellig dat Dussenaren een dergelijk decreet wel op waarde kunnen schatten maar de twijfel slaat pas echt toe als de Dorpsraad zich vanaf dat moment, zichtbaar gaat mengen in de strijd. De Dorpsraad is het orgaan dat opkomt voor de belangen en leefbaarheid van zijn inwoners. Een heel mooi initiatief, en als je op hun site kijkt, ontlenen zij hun strategie enkel en alleen, na wisselwerking met haar kiezers.

    Maar OPA is OPA, en zoals de politiek gebaat is bij kritische journalisten heeft OPA zijn thermometer eens in de uitspraken van de voorzitter van de Dorpsraad gestoken. Voorzitter Kees Bouman is een echte democraat. Het voorbeeld voor menig politicus. In een van zijn nevenfuncties als boegbeeld van de plaatselijk voetbalclub, is hij de man geweest die persoonlijk garant staat voor de verworven rookbelangen van zijn sportieve leden. De Sportkantine is nog steeds een enclave met nicotine. Maar terug naar de Kerk. Ons democratisch boegbeeld, ontpopt zich nu als een echte Herder die zijn schaapjes niet wil laten dolen, maar naar het eeuwige licht wil leiden. Kees vermaant zowel politiek Werkendam, alsook het Middelpunt bestuur, dat zij weer snel op het rechte pad moeten terugkeren en koste wat kost de onderhandelingen weer starten om de kerk weer in het midden te krijgen. Zeer opmerkelijk. Als amateur psycholoog heb ik bij deze patiënt diverse persoonlijke eigenschappen ontbloot. Bekend zijn, zijn vrouwonvriendelijke uitspraken. Er moet destijds in zijn puberteit blijkbaar iets zijn blijven hangen. Maar toch opmerkelijk is dat in het heetst van de strijd, Kees zijn latente religieuze gevoelens aangewakkerd worden. Het vizier gericht op het Kruis, want dat moet zegevieren, en wel  met plan B.

    Kijk, Kees als Herder dat gaat mij zelfs te ver. Kees is blijkbaar zich zelve niet meer. Oorzaak kan zijn,  de impact van het tweede bezoek van de AIVD. Een kwade daad van een overheidsinstantie die onverwachts een brute inval deed,  in zijn Nicotinekantine. De oplegde boete zal waarschijnlijk weer resulteren in de aanleg van extra zonnepanelen om het financiële verlies te kunnen compenseren.

    Het gemis van een  corrigerende vrouwelijke factor aan zijn zijde, trekt sporen en daarbij opgeteld zijn geflopte VIP erkenning brachten Kees aan het wankelen. Dolende schapen zijn een gewillige  prooi. Maar Piet bracht redding. Piet is collega-bestuurder van de Dorpsraad en hij zag het geknakte ego van zijn boegbeeld, dus smeedde hij een plan. Piet is ook geen onbekende in Dussen. Piet is een beetje de baas van de Kerk, samen met zijn vrouw. En Piet denkt dat hij de klokken kan laten luiden, wanneer hij dat wil. Al eeuwen een beproefd middel in tijden van nood. En de nood is hoog in Dussen. Piet, heeft Kees aangeboden, om voorafgaand aan een onverwachts bezoek van de AIVD, de klokken te luiden als teken, dat de asbakken van tafel moeten. Zodat alle sigaren in rook verdwijnen.

    Als tegenprestatie moet Kees, alleen zijn schaapjes ertoe bewegen, om Piet zijn Kerk, in klinkende munt, te laten verzilveren.

    Hoe was het spreekwoord ook al weer ?

     

      OPA is geen oude zeur

      OPA is geen oude zeur die zegt dat vroeger alles beter was, maar toch kijkt hij nog wel eens met nostalgie en verbazing achterom.

      De vorige periode was er een coalitie waarin CDA en PvdA hartstochtelijk samenwerkten. Goed, er was wel eens een kleine aanvaring tussen wethouder Evert Begemann en Gerard Paans, maar als Evert dan als een mak lam in
      zijn schulp kroop was alles weer koek en ei.

      Na de verkiezingen maakte de PvdA geen deel meer uit van de coalitie en dat gaf bij onze rode vrienden afkick verschijnselen.

      Nu heeft een oude PvdA’er in het grijze verleden ooit eens iets geschreven over de politiek en daarbij de rol van de politiek als wolf en lam betrokken. En Evert als ouderwetse socialist kent zijn klassieken en kent dit stuk natuurlijk ook.

      En we zien nu een wonderbaarlijke verandering optreden.

      Allereerst profileert Evert zich als Rode Ridder die op het oorlogspad gaat. Hij doet dat meer op papier in krijgshaftige taal want dat is lekker makkelijk; je kan lang nadenken en krijgt geen tegenspraak. In de raadsvergaderingen was Evert aanvankelijk ook een agressieve hongerige wolf, die hapte naar alles wat hem voor de voeten liep. Het leek soms wel of hij thuis niet gegeten had zo gulzig dook hij erop in. Maar meer dan happen deed hij niet. Doorbijten was er nooit bij en steeds eindigde hij als een mak lammetje.

      Bij de begrotingsbehandeling kwamen er weer kansen om in de oppositierol van zich te laten horen. OPA had gehoopt op een strijdlustige en hongerige wolf die zou bijten naar de makke kudde van de coalitie en daar een bloedbad zou aanrichten. Maar nee hoor, Evert en zijn roedel liepen braaf mee met de kudde, waar dan ook geen enkele angst of onrust te bespeuren was. Het was meer een liefelijk tafereel maar dan wel van een hele slechte schilder.

      Kennelijk voelde zijn nieuwe vriend Ton Kuppens dit ook zo want die ging ineens zijn pijl en boog richten op OPA in plaats van op de politiek inhoudelijk belangrijke dingen. Maar ja, dat is ook een keffertje die altijd hapte maar nooit doorbeet.

      OPA blijft echter wel met een belangrijke vraag zitten. Wat is nu de rol van Corine Verweij? Is zij een Rode Schildknaap die doet wat de Ridder zegt, of is ze een onervaren wolfsjong die nog moet leren happen en bijten.

      Misschien is ze wel schaapherder.

      OPA

       

        Column OPA week 05

        Raadpleging
        Met een vette krantenkop in het AD “de ANWB bestuurt het land niet” wordt de toon gezet rond de soap die zich in Den Haag voltrekt rond de kilometerheffing. De uitspraak was geciteerd van een Groen Links kamerlid, maar had evenzo van een ander lid van ons parlement kunnen zijn. Besluiten worden genomen in de regering en in de Tweede Kamer en nergens anders zeggen een aantal krachtdadige ministers en kamerleden. De minister moet nu leiderschap tonen en niet afgaan op de sentimenten onder de bevolking voegt de directeur van Natuur en Milieu er nog eens dapper aan toe.
        Met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur lees ik deze stukjes met bijzondere aandacht en vooral als het gaat over het gesteggel wie nu de dienst uitmaakt in dit land. Vooral de vraag of, buiten verkiezingen, de mening van de gemiddelde Nederlander er wat toe doet of niet. Het feit dat minister Camiel Eurlings onomwonden zegt zich wat aan te trekken van de door de ANWB aangekondigde ledenraadpleging brengt de door ons gekozen vertegenwoordigers kennelijk tot woeste en heldhaftige uitspraken. Je moet er toch niet aan denken dat we in dit land eens iets aan de bevolking gaan vragen. Nee in ons democratisch bestel heeft de kiezer eens in de vier jaar de kans zich ergens over uit te spreken en aan de gekozen vertegenwoordigers een mandaat van vier jaar mee te geven en vervolgens moet je gewoon je mond houden.
        Het gaat er mij niet om of je voor of tegen het bovengenoemd voorbeeld van de kilometerheffing bent maar over de manier waarop de besluitvorming plaatsvindt en de arrogantie van een aantal door ons gemandateerde mensen. Nee; besluiten nemen kunnen ze in Den Haag zelf wel daar hebben ze de ANWB en zeker de mening van de gemiddelde Nederlander niet bij nodig.
        Om uw geheugen even op te frissen hieronder een voorbeeld van krachtdadig bestuur.
        Het is 3 april 1989 als toenmalig minister Smit-Kroes van Verkeer en Waterstaat de Tweede Kamer voor het eerst voorstelt in Nederland een systeem van rekeningrijden in te voeren. Al in 1992 kunnen volgens Smit-Kroes de eerste proefopstellingen worden geplaatst.
        Al meer dan 20 jaar wordt in Den Haag gesteggeld over filebestrijding. Zes ministers van Verkeer en Waterstaat bogen zich over dit hoofdpijndossier, terwijl de file’s bleven groeien.
        In die 20 jaar werden verschillende plannen gelanceerd die nooit of tijdelijk in de praktijk werden gebracht; carpoolstroken, tolpoorten, spitsvignetten en rekeningrijden.
        Een verkort overzicht van de plannen:
        Minister Smit-Kroes lanceert ‘road pricing’ oftewel rekeningrijden.
        Minister Maij-Weggen komt met spitsvignetten, tolheffingen, carpoolstroken en rekeningrijden.
        Minister Jorritsma ziet meer in rekeningrijden en maakt plannen om dat in 2001 in te voeren rond de grote steden in de Randstad.
        Minister Netelenbos wil een elektronisch tolsysteem invoeren in de Randstad, maar stuit op verzet van de steden én de ANWB.
        Minister Peijs presenteert de Mobiliteitsnota, maar neemt daarin nog geen beslissing over het rekeningrijden. Wel worden spitsstroken aangelegd.
        Minister Eurlings wil in 2012 kilometerheffing invoeren. Eerst voor vrachtauto’s en later stapsgewijs voor personenauto’s, totdat in 2017 iedereen de kilometerheffing betaalt. Het systeem is gebaseerd op satellietcommunicatie met elektronische kastjes in auto’s.
        Nee, besluiten nemen en vervolgens ook uitvoeren daar hebben ze in Den Haag geen mening van anderen voor nodig dat blijkt wel. Dat we in dit verband kritisch kijken naar de ledenraadpleging van de ANWB mag best. Vooral als een minister hier zijn besluitvorming van af laat hangen, maar de landelijke politiek heeft deze actie echt over zichzelf afgeroepen.
        Al deze nu krijsende politici hadden de moed moeten hebben om toe te geven dat ze twintig jaar lang op dit punt gefaald hebben en dat ze in dit moeilijke dossier even afzien van hun mandaat en een referendum uitschrijven.
        Op gemeentelijk niveau speelt dit gelukkig wat minder extreem, maar dezelfde tendens en sentimenten zijn er waarneembaar. Elke vier jaar zijn er verkiezingen waarbij de gemeenteraad wordt gekozen en vervolgens wordt de gemeente bestuurd met een mandaat van vier jaar.
        Ook in de plaatselijk politiek zijn de meningen altijd heel erg verdeeld over het referendum. Voorstanders roepen te pas en te onpas om een volksraadpleging en de tegenstanders hebben evenzoveel argumenten om dit niet te willen. Vooral het vermoeden dat slecht geïnformeerde mensen zich niet door kennis van het vraagstuk maar door emotie laten leiden bij hun keuze is zeker een zwaarwegend argument.
        Wim Kan, onze grote cabaretier, zei eens in zijn oude jaarconference:
        Democratie is de wil van het volk, en dat is mooi; elke morgen lees ik stomverbaasd in de krant wat ik nou weer wil.
        Dit cabaretje zet deze problematiek op z’n scherpst weg. Je geeft je mandaat voor vier jaar en tussentijds hoef je de kiezer niets meer te vragen.
        Toch hoop ik dat de huidige maar ook straks de nieuwe gemeenteraadsleden wel wijzer zijn, en (met of zonder referendum) hun ogen en oren openhouden om te weten wat er in de gemeenschap leeft. Zo niet, dan verlies je daarbij je mandaat en het recht om als volksvertegenwoordiger op te treden.

          column OPA week 04

          Digitale verkiezingen ?

          Opa stamt nog uit het stenen tijdperk, uit de tijd van voor de polder, zoals zijn kleinzoon weet. Hij heeft ooit nog eens geleerd dat er bij de oude Grieken een staat was waar gestemd werd door hard te schreeuwen. Uiteindelijk gebeurde er wat de groep die de andere groep overschreeuwde wilde. Sinds die tijd denken de mensen die het hardst roepen dat zij gelijk hebben.
          Hoewel er op allerlei terreinen de laatste decennia veel veranderd is blijft Nederland een democratisch land. Zo’n vijftig jaar geleden was er in Nederland nog sprake van verzuiling. De dominee of pastoor gaven duidelijk richtlijnen voor het leven en dus ook voor de politiek. En hoorde je bij een andere stroming dan was er wel een of andere charismatische leider waar de partijleden met grote eerbied achteraan liepen. In de jaren zestig begon dat, onder andere door de televisie, te veranderen. Niet alleen de leiders konden gebruik maken van het nieuwe medium, ook de critici kwamen aan het woord. Eerst werd er vooral zwart-wit gedebatteerd, later in de meest felle kleuren.
          Na verloop van tijd ging het minder om de argumenten dan om de presentatie. En om goed over te komen werden door de partijen pr-functionarissen en ‘spin-doctors’ ingehuurd. Wat willen de mensen horen? Wat willen de mensen zien? Oftewel politieke debatten werden een hoop kabaal – ongenuanceerde one-liners – waarbij de inhoud vaak naar de achtergrond verdween.
          Of de weldenkende Nederlander op deze wijze op een goede manier werd voorbereid op zijn of haar democratische plicht??
          De technologische ontwikkelingen stonden niet stil. De pc deed zijn intrede. Met de computer nam het aantal mogelijkheden om gedachten uit te wisselen toe. En je kunt bij gebrek aan sociale contacten met behulp van de computer je vriendenkring uitbreiden.
          De laatste technische zegen is het ‘twitteren’. Je hoeft niet meer te schitteren, als je maar kunt twitteren. Het centrale partijcomité van SDc voorziet OPA van informatie, zodat ook hij zijn steentje kan bijdragen aan een verkiezingscampagne op niveau. OPA, die de politieke leider van SDc wil steunen, gaat dus op zoek naar de speerpunten van de andere partijen. En wat vindt hij? ‘Ik heb er weer zin in vandaag … Vanmorgen twee boterhammen met hagelslag gegeten; jummie, jummie! … Virtus had vanavond een makkelijke avond tegen Weert, ruim gewonnen … Vol verwachting klopt mijn hartje … Brrr … Riga is echt koud! Zondag wel -32. Maar wel een prachtige stad. Leuk om hier te wonen als student.’
          Werd er in het verleden tijdens verkiezingscampagnes vaak ten koste van de inhoud veel kabaal gemaakt. Dit gaat ook helemaal nergens over. Navelstaren door een kleine groep mensen.
          Werd de samenleving in het verleden verscheurd door de tegenstelling arm-rijk, nu wordt de samenleving verscheurd door de tegenstelling twitteraars en non-twitteraars.
          Sommige mensen denken dat wanneer je maar hard roept je ook gelijk hebt. Sommige mensen denken dat wanneer je twittert je gelijk hebt.
          Als het aan deze digitale fanaten ligt zal in de toekomst de uitslag van de democratisch verlopen verkiezingen bepaald worden door het aantal virtuele vrienden op hyves.
          OPA hoeft het rode potlood niet meer te gebruiken en doet niet meer mee, want OPA heeft geen behoefte aan inhoudsloos getwitter.

            Column OPA week 1

            Om de gunst van de kiezer

            Over twee maanden is het voorbij. De verkiezingen zijn geweest en de partijen gaan bij zichzelf te rade over wat er goed is gegaan en wat minder. Wat heeft de kiezer aangesproken en wat niet? En bijna altijd is dan de conclusie dat we het niet goed weten. We kennen de uitslag wel, maar het waarom is vaak moeilijk te achterhalen. Bovendien kiest een gedeelte van de kiesgerechtigden niet. Zij maken al jarenlang een hokje rood van dezelfde partij ‘omdat zij daarbij horen’. Dat geldt voor bijna 100% van de SGP-achterban en voor een groot gedeelte van de achterban van de andere partijen.

            De verkiezingscampagnes richten zich dus in feite op een klein gedeelte van het electoraat: op degenen die voor het eerst gaan stemmen, op de twijfelaars, op de mensen die teleurgesteld zijn over het gemeentelijk beleid, op de kleine groep die de moeite neemt de verkiezingsprogramma’s door te lezen, op de mensen die stemmen op de politici die het meest in het nieuws zijn, op de mensen die ruzie hebben met de buren die van partij x zijn, etc.
            Bovendien, laten we reëel zijn, een groot gedeelte van de bevolking interesseert het allemaal niet zoveel. Als de lokale belastingen maar niet teveel stijgen, als maar op tijd hun paspoort geleverd wordt, als de overheid zich verder maar niet te veel met hen bemoeit, dan is het goed.
            Maar hoe moet dit heterogene gezelschap benaderd worden? Hoe kan de niet bestaande kiezer – de kiezer bestaat namelijk niet – ervan overtuigd worden dat zij op ‘onze’ partij moeten stemmen. De denktanks binnen de partijen maken overuren. Zij gaan op zoek naar speerpunten die hen onderscheiden van de andere partijen. Zo is er een partij die inzet op behoud van een dorpshuis, dat de gemeente jaarlijks meer dan € 150.000 kost. Aangezien het tunneltje gerealiseerd is en De la Montagne met de noorderzon is vertrokken, moet er op een andere manier in eigen huis geworven worden. Of dit slim is? Wim zal het weten. De A27 is natuurlijk ook een onderwerp dat de gemoederen bezighoudt. Door te claimen dat dankzij OvB dit alles wordt opgelost wordt de kiezer in feite op het verkeerde been gezet. Eurlings/Rijkswaterstaat heeft meer last van de ANWB dan van OvB.
            Allemaal leuk en aardig OPA, maar hoe zit het met de kunstgrasvelden van SDc? Het nadenken over kunstgrasvelden is een goede zaak. Mocht er na een kosten-batenanalyse besloten worden tot de aanleg van één of meer kunstgrasvelden dan is het, ondanks een stemadvies, nog niet zeker dat het eerste in Werkendam wordt aangelegd. Mogelijk heeft de door SDc voorgestane sportimpuls wel tot gevolg dat OPA een rollator krijgt. OPA moet tenslotte ook bljven bewegen!
            Kabinetten worden vaak gediskwailficeerd omdat zij ‘alleen maar op de winkel passen’. Een minister heeft ooit eens opgemerkt dat je met je beleid ‘maximaal een meter voor de troepen uit moet lopen’. Met andere woorden speerpunten zijn misschien wel nodig om de kiezer tot nadenken aan te zetten, maar sneuvelen vaak door niet voorziene gebeurtenissen. De economische crisis maakt duidelijk dat het voor veel bedrijven al moeilijk genoeg is om goed op de winkel te passen.
            Goed op de winkel passen en ‘een meter voor de troepen uitlopen’ is ook in de politiek al moeilijk genoeg. Zeker als we kijken naar de Nederlandse burgers die al heel snel roepen dat hun vrijheid aangetast wordt door de overheid. Om vervolgens als het mis gaat te roepen dat de overheid te weinig doet. Het gaat dus om de gunst van een vaak grillige kiezer.
            OPA

              © Copyright Lokaalbelang